كور پاڼه | شعرونه او غزلې

غزل/افسانه غزل

نه ستا له درده ، خو له بله درده مرم سکروټې
دا مې ملهم دی راته راکړه لږ زخم سکروټې

کمزوري نه یم ،راشه ، بل امتخان هم درکړمه
ته صرف را ګوره زه په لپو درته خورم سکروټې

هغه په دې باندې لا نه پوهېږي چې چا ته نظم او غزل ليکل په څه مانا وي؟ هغې به مينه شايد نه وي کړي او که يې کړي وي، نو زړه نه به تر زړه مينه وه

په ګودر تنده د ځیګر ماتیږي زما توبه هر ماذیګر ماتیږي ما ویل ولې ښاریی ته نه ځی مجنون ویل چې هلته سر ماتیږي

زړه ته مې د کومې نازولې ښکلا پریوته یا په خطا پریوته ، یا ښه وارخطا پریوته ما پسې لاس پورته کړل ،شاید چې زه به ګرم ومه بېرته مې له لاسونه ګریوان ته ښیرا پریوته

که تور ماښام یم ، که منظر د مازیګر ښکارم هر څه چې ښکارم ستا د مینې په اثر ښکارم دوه څاڅکو اوښکو مې بلا جینکۍ تیرویستې زه نوره دښته یم خو دوی ته شین ګودر ښکارم

د زړۀ اؤ غشي چې پۀ هر ديوال نشان جوړوي دا لېونے جوړې تصوير د خپل ارمان جوړوي اخر به دا ســـړے ضـرور يو انقلاب راولي دا چې کوڅه پۀ کوڅه ګرزي اؤ ياران جوړوي

ډېر خلک به ما غوندې ګمنام شي ، چې ماښام شي دا مرض به دلته سرعام شي ، چې ماښام شي

تندیه مات شی کړیدلی ښه یی نه شته قرار دی ځوریدلی ښه یی

انسانان راته ماران، ماران ښکاریږي په هېنداره کې له ځانه هم ډارېږم

تور انبار د څڼو ستا په ټټر پروت دی په مکه د حبشیانو لښکر پروت دی سپېره زړه دا ستا د عشق تر بلوا وروسته لکه خړ، غربت وهلی شلګر پروت دی

نظم .. شیرینې یاد دې درته هغه باران چې تیز و بیا چې ګلی شروع شوه

نوشته‌های پیشین

آرشیو موضوعی

پیوندها

هغه په دې باندې لا نه پوهېږي
چې چا ته نظم او غزل ليکل په څه مانا وي؟
هغې به مينه شايد نه وي کړي
او که يې کړي وي، نو زړه نه به تر زړه مينه وه

په ګودر تنده د ځیګر ماتیږي
زما توبه هر ماذیګر ماتیږي

ما ویل ولې ښاریی ته نه ځی
مجنون ویل چې هلته سر ماتیږي

زړه ته مې د کومې نازولې ښکلا پریوته
یا په خطا پریوته ، یا ښه وارخطا پریوته

ما پسې لاس پورته کړل ،شاید چې زه به ګرم ومه
بېرته مې له لاسونه ګریوان ته ښیرا پریوته

که تور ماښام یم ، که منظر د مازیګر ښکارم
هر څه چې ښکارم ستا د مینې په اثر ښکارم

دوه څاڅکو اوښکو مې بلا جینکۍ تیرویستې
زه نوره دښته یم خو دوی ته شین ګودر ښکارم

د زړۀ اؤ غشي چې پۀ هر ديوال نشان جوړوي
دا لېونے جوړې تصوير د خپل ارمان جوړوي

اخر به دا ســـړے ضـرور يو انقلاب راولي
دا چې کوڅه پۀ کوڅه ګرزي اؤ ياران جوړوي

ډېر خلک به ما غوندې ګمنام شي ، چې ماښام شي
دا مرض به دلته سرعام شي ، چې ماښام شي

تندیه مات شی کړیدلی ښه یی
نه شته قرار دی ځوریدلی ښه یی

انسانان راته ماران، ماران ښکاریږي
په هېنداره کې له ځانه هم ډارېږم

تور انبار د څڼو ستا په ټټر پروت دی
په مکه د حبشیانو لښکر پروت دی

سپېره زړه دا ستا د عشق تر بلوا وروسته
لکه خړ، غربت وهلی شلګر پروت دی

نظم
..
شیرینې یاد دې درته
هغه باران چې تیز و
بیا چې ګلی شروع شوه